۲۶. الشعراء
۲۲۷ آیت · مکی
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ
- طسٓمٓ1
طسم [= طا. سین. میم].
- تِلْكَ ءَايَـٰتُ ٱلْكِتَـٰبِ ٱلْمُبِينِ2
این آیاتِ کتابِ روشنگر است.
- لَعَلَّكَ بَـٰخِعٌ نَّفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا۟ مُؤْمِنِينَ3
گویی می‌خواهی از [اندوهِ] اینکه [مشرکان] ایمان نمی‌آورند، خود را هلاک کنی.
- إِن نَّشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِم مِّنَ ٱلسَّمَآءِ ءَايَةً فَظَلَّتْ أَعْنَـٰقُهُمْ لَهَا خَـٰضِعِينَ4
اگر بخواهیم، از آسمان نشانه‌اى بر آنان نازل مى‌كنیم كه در برابرش با فروتنى سر فرود آورند.
- وَمَا يَأْتِيهِم مِّن ذِكْرٍ مِّنَ ٱلرَّحْمَـٰنِ مُحْدَثٍ إِلَّا كَانُوا۟ عَنْهُ مُعْرِضِينَ5
و هیچ پند تازه‌ای از سوی [الله] رحمان برایشان نمی‌آید، مگر اینکه از آن رویگردانند.
- فَقَدْ كَذَّبُوا۟ فَسَيَأْتِيهِمْ أَنۢبَـٰٓؤُا۟ مَا كَانُوا۟ بِهِۦ يَسْتَهْزِءُونَ6
به راستی آنان [دعوت پیامبران و عذاب قیامت را] تکذیب کردند؛ به زودی اخبار آنچه مسخره می‌کردند به آنان خواهد رسید.
- أَوَلَمْ يَرَوْا۟ إِلَى ٱلْأَرْضِ كَمْ أَنۢبَتْنَا فِيهَا مِن كُلِّ زَوْجٍ كَرِيمٍ7
آیا به زمین نمى‌نگرند كه چه بسیار از هر گونه [گیاه] زیبا [و سودمندى] در آن رویانده‌ایم؟
- إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةًۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ8
بی‌تردید، در این [آفرینش،] نشانه‌ای [از قدرت الله بر معاد] است؛ و[لی] بیشتر آنان ایمان نمی‌آورند.
- وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ9
و بی‌تردید، پروردگارت شکست‌ناپذیرِ مهربان است.
- وَإِذْ نَادَىٰ رَبُّكَ مُوسَىٰٓ أَنِ ٱئْتِ ٱلْقَوْمَ ٱلظَّـٰلِمِينَ10
و [یاد کن از] هنگامی که پروردگارت موسی را ندا داد که: «به سوی قوم ستمکار برو
- قَوْمَ فِرْعَوْنَۚ أَلَا يَتَّقُونَ11
ـ قوم فرعون ـ [و به آنان بگو] آیا [از کفر و سرکشی] نمی‌پرهیزند؟»
- قَالَ رَبِّ إِنِّىٓ أَخَافُ أَن يُكَذِّبُونِ12
[موسی] گفت: «پروردگارا، به‌راستی می‌ترسم که مرا تکذیب کنند،
- وَيَضِيقُ صَدْرِى وَلَا يَنطَلِقُ لِسَانِى فَأَرْسِلْ إِلَىٰ هَـٰرُونَ13
و دلم [از تکذیب و کفرشان] تنگ می‌گردد و زبانم [به قدر کافی گویا و] روان نیست؛ پس [جبرئیل را] به سوی هارون بفرست [تا مرا یاری کند].
- وَلَهُمْ عَلَىَّ ذَنۢبٌ فَأَخَافُ أَن يَقْتُلُونِ14
و آنان [به گمان خویش، قصاصِ] گناهی بر [گردن] من دارند؛ می‌ترسم که مرا بکشند».
- قَالَ كَلَّاۖ فَٱذْهَبَا بِـَٔايَـٰتِنَآۖ إِنَّا مَعَكُم مُّسْتَمِعُونَ15
[الله] فرمود: «هرگز! [چنین نیست که بتوانند تو را به قتل برسانند. پس تو و هارون] با آیات [و معجزات] ما بروید. یقیناً [با یاری و تایید] با شماییم و [گفتگویتان را] مى‌شنویم.
- فَأْتِيَا فِرْعَوْنَ فَقُولَآ إِنَّا رَسُولُ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ16
پس نزد فرعون بروید و بگویید: "ما فرستادۀ پروردگار جهانیان هستیم؛
- أَنْ أَرْسِلْ مَعَنَا بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ17
که بنی‌اسرائیل را همراه ما بفرست"».
- قَالَ أَلَمْ نُرَبِّكَ فِينَا وَلِيدًا وَلَبِثْتَ فِينَا مِنْ عُمُرِكَ سِنِينَ18
[فرعون] گفت: «آیا تو را در كودكى میان خویش پرورش ندادیم و سال‌هایی از عمرت را بین ما نبودی؟
- وَفَعَلْتَ فَعْلَتَكَ ٱلَّتِى فَعَلْتَ وَأَنتَ مِنَ ٱلْكَـٰفِرِينَ19
و كار خود را ـ چنان که خواستی‌ـ كردى [و برای یاری مردی از قومت آن مرد قِبطی را کشتی]؛ و تو [نسبت به نعمت‌های من] ناسپاسی».
- قَالَ فَعَلْتُهَآ إِذًا وَأَنَا۠ مِنَ ٱلضَّآلِّينَ20
[موسی] گفت: «من آن [کار] را زمانی انجام دادم که از بی‌خبران بودم [نمى‌دانستم مشتى سبب قتل می‌گردد].
- فَفَرَرْتُ مِنكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ فَوَهَبَ لِى رَبِّى حُكْمًا وَجَعَلَنِى مِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ21
آنگاه چون از شما ترسیدم، فرار کردم. آنگاه پروردگارم به من دانش بخشید و مرا از پیامبران قرار داد.
- وَتِلْكَ نِعْمَةٌ تَمُنُّهَا عَلَىَّ أَنْ عَبَّدتَّ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ22
و این [چه] نعمتی است که تو بر من منت می‌گذاری که بنی‌اسرائیل را بردۀ خود ساخته‌ای؟»
- قَالَ فِرْعَوْنُ وَمَا رَبُّ ٱلْعَـٰلَمِينَ23
فرعون گفت: «پروردگار جهانیان کیست؟»
- قَالَ رَبُّ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَآۖ إِن كُنتُم مُّوقِنِينَ24
[موسی] گفت: «پروردگار آسمان‌ها و زمین و آنچه میان آنهاست. اگر اهل یقین هستید [تنها او را عبادت کنید]».
- قَالَ لِمَنْ حَوْلَهُۥٓ أَلَا تَسْتَمِعُونَ25
[فرعون] به کسانی که در اطرافش بودند [با تمسخر] گفت: «آیا می‌شنوید [چه می‌گوید]؟»
- قَالَ رَبُّكُمْ وَرَبُّ ءَابَآئِكُمُ ٱلْأَوَّلِينَ26
[موسی] گفت: «[الله] پروردگار شما و پروردگارِ نیاکان شماست».
- قَالَ إِنَّ رَسُولَكُمُ ٱلَّذِىٓ أُرْسِلَ إِلَيْكُمْ لَمَجْنُونٌ27
[فرعون] گفت: «این پیامبرتان که به سوی شما فرستاده شده، یقیناً دیوانه است».
- قَالَ رَبُّ ٱلْمَشْرِقِ وَٱلْمَغْرِبِ وَمَا بَيْنَهُمَآۖ إِن كُنتُمْ تَعْقِلُونَ28
[موسی] گفت: «اگر بیندیشید، [خواهید دانست که او] پروردگار مشرق و مغرب و همۀ چیزهایی است که میان آن دو قرار دارد».
- قَالَ لَئِنِ ٱتَّخَذْتَ إِلَـٰهًا غَيْرِى لَأَجْعَلَنَّكَ مِنَ ٱلْمَسْجُونِينَ29
[فرعون پس از ناتوانی از استدلال با موسی] گفت: «اگر معبودی جز من برگزینی، قطعاً تو را زندانی می‌کنم».
- قَالَ أَوَلَوْ جِئْتُكَ بِشَىْءٍ مُّبِينٍ30
[موسی] گفت: «حتی اگر نشانۀ آشکاری [در مورد رسالتم] برایت آورده باشم؟»
- قَالَ فَأْتِ بِهِۦٓ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّـٰدِقِينَ31
[فرعون] گفت: «اگر راست می‌گویی، آن را بیاور».
- فَأَلْقَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِىَ ثُعْبَانٌ مُّبِينٌ32
آنگاه [موسی] عصایش را افکند که ناگهان [به] اژدهایی آشکار [تبدیل] شد.
- وَنَزَعَ يَدَهُۥ فَإِذَا هِىَ بَيْضَآءُ لِلنَّـٰظِرِينَ33
و دستش را [از گریبان] بیرون آورد و ناگاه در نظرِ بینندگان سپید [و روشن] بود.
- قَالَ لِلْمَلَإِ حَوْلَهُۥٓ إِنَّ هَـٰذَا لَسَـٰحِرٌ عَلِيمٌ34
[فرعون] به بزرگان پیرامونش گفت: «حقا که این [مرد،] جادوگری داناست.
- يُرِيدُ أَن يُخْرِجَكُم مِّنْ أَرْضِكُم بِسِحْرِهِۦ فَمَاذَا تَأْمُرُونَ35
[او] می‌خواهد شما را با جادویش از سرزمینتان بیرون کند؛ نظرتان چیست؟»
- قَالُوٓا۟ أَرْجِهْ وَأَخَاهُ وَٱبْعَثْ فِى ٱلْمَدَآئِنِ حَـٰشِرِينَ36
آنان گفتند: «[تصمیم دربارۀ مجازاتِ] او و برادرش را به تأخیر انداز و مأمورانِ جمع‌آوری را به [همۀ] شهرها بفرست
- يَأْتُوكَ بِكُلِّ سَحَّارٍ عَلِيمٍ37
تا هر جادوگر ماهر [و] دانایی را نزدت بیاورند».
- فَجُمِعَ ٱلسَّحَرَةُ لِمِيقَـٰتِ يَوْمٍ مَّعْلُومٍ38
[چنین کردند، و سرانجام] جادوگران برای وعده‌گاهِ روز معیّن گرد آورده شدند.
- وَقِيلَ لِلنَّاسِ هَلْ أَنتُم مُّجْتَمِعُونَ39
و به مردم گفته شد: «آیا شما [نیز] جمع می‌شوید [تا ببینیم برنده کیست]؟
- لَعَلَّنَا نَتَّبِعُ ٱلسَّحَرَةَ إِن كَانُوا۟ هُمُ ٱلْغَـٰلِبِينَ40
امید که اگر جادوگران پیروز شدند، [همگی] از آنان پیروی کنیم».
- فَلَمَّا جَآءَ ٱلسَّحَرَةُ قَالُوا۟ لِفِرْعَوْنَ أَئِنَّ لَنَا لَأَجْرًا إِن كُنَّا نَحْنُ ٱلْغَـٰلِبِينَ41
وقتی جادوگران آمدند، به فرعون گفتند: «اگر ما پیروز شویم، آیا پاداشی خواهیم داشت؟»
- قَالَ نَعَمْ وَإِنَّكُمْ إِذًا لَّمِنَ ٱلْمُقَرَّبِينَ42
او گفت: «آری؛ در آن صورت، قطعاً از نزدیکانم خواهید بود».
- قَالَ لَهُم مُّوسَىٰٓ أَلْقُوا۟ مَآ أَنتُم مُّلْقُونَ43
موسی به آنان گفت: «هر چه [می‌خواهید] بیفکنید، [اکنون] بیفکنید».
- فَأَلْقَوْا۟ حِبَالَهُمْ وَعِصِيَّهُمْ وَقَالُوا۟ بِعِزَّةِ فِرْعَوْنَ إِنَّا لَنَحْنُ ٱلْغَـٰلِبُونَ44
آنان ریسمان‌ها و عصا‌هایشان را افکندند و گفتند: «به عزت فرعون سوگند که ما حتماً پیروزیم».
- فَأَلْقَىٰ مُوسَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِىَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُونَ45
سپس موسی عصایش را افکند؛ ناگهان [به اژدهایی تبدیل شد و] آنچه را به دروغ ساخته بودند بلعید.
- فَأُلْقِىَ ٱلسَّحَرَةُ سَـٰجِدِينَ46
آنگاه جادوگران به سجده درافتادند.
- قَالُوٓا۟ ءَامَنَّا بِرَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ47
[و] گفتند: «ما به پروردگار جهانیان ایمان آوردیم؛
- رَبِّ مُوسَىٰ وَهَـٰرُونَ48
پروردگار موسی و هارون».
- قَالَ ءَامَنتُمْ لَهُۥ قَبْلَ أَنْ ءَاذَنَ لَكُمْۖ إِنَّهُۥ لَكَبِيرُكُمُ ٱلَّذِى عَلَّمَكُمُ ٱلسِّحْرَ فَلَسَوْفَ تَعْلَمُونَۚ لَأُقَطِّعَنَّ أَيْدِيَكُمْ وَأَرْجُلَكُم مِّنْ خِلَـٰفٍ وَلَأُصَلِّبَنَّكُمْ أَجْمَعِينَ49
[فرعون] گفت: «آیا پیش از آنکه به شما اجازه دهم به او ایمان آوردید؟ بی‌تردید، او همان بزرگِ شماست که به شما جادو آموخته است. به زودی خواهید دانست [که مجازاتتان چیست]. یقیناً دست‌ها و پاهایتان را برعكس [یكدیگر از چپ و راست] قطع مى‌كنم و همگی‌تان را به دار مى‌آویزم».
- قَالُوا۟ لَا ضَيْرَۖ إِنَّآ إِلَىٰ رَبِّنَا مُنقَلِبُونَ50
آنان گفتند: «[در این شکنجه و عذاب] هیچ زیانی نیست. بی‌تردید، ما به سوی پروردگارمان بازمی‌گردیم.
- إِنَّا نَطْمَعُ أَن يَغْفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطَـٰيَـٰنَآ أَن كُنَّآ أَوَّلَ ٱلْمُؤْمِنِينَ51
امیدواریم که پروردگارمان گناهان ما را ببخشد که ما نخستین كسانى هستیم كه [از این قوم، به پروردگارِ موسی] ایمان آورده‌ایم».
- وَأَوْحَيْنَآ إِلَىٰ مُوسَىٰٓ أَنْ أَسْرِ بِعِبَادِىٓ إِنَّكُم مُّتَّبَعُونَ52
و به موسی وحی کردیم که: «بندگانم را شبانه [از مصر] بیرون ببر؛ [زیرا سپاه فرعون] قطعاً در پیِ شما خواهد آمد».
- فَأَرْسَلَ فِرْعَوْنُ فِى ٱلْمَدَآئِنِ حَـٰشِرِينَ53
فرعون [چون از ماجرا آگاه گردید] مأمورانِ جمع‌آوری [نیرو] را به شهرها فرستاد.
- إِنَّ هَـٰٓؤُلَآءِ لَشِرْذِمَةٌ قَلِيلُونَ54
[و اعلام کرد:] اینها [= بنی‌اسرائیل] عده‌ای ناچیزند
- وَإِنَّهُمْ لَنَا لَغَآئِظُونَ55
و جداً ما را به خشم آورده‌اند
- وَإِنَّا لَجَمِيعٌ حَـٰذِرُونَ56
و ما همگی کاملاً [هوشیار و] آمادۀ پیکاریم».
- فَأَخْرَجْنَـٰهُم مِّن جَنَّـٰتٍ وَعُيُونٍ57
[سرانجام] آنان را از باغ‌ها و چشمه‌‌ها[ی سرزمین مصر] بیرون آوردیم
- وَكُنُوزٍ وَمَقَامٍ كَرِيمٍ58
و از گنج‌ها و خانه‌های مجلّل [دور ساختیم].
- كَذَٰلِكَ وَأَوْرَثْنَـٰهَا بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ59
اینچنین [کردیم] و بنی‌اسرائیل را وارث آن [ثروت و داراییِ] نمودیم.
- فَأَتْبَعُوهُم مُّشْرِقِينَ60
[سپاه فرعون] هنگام طلوع آفتاب به تعقیب آنان پرداختند.
- فَلَمَّا تَرَٰٓءَا ٱلْجَمْعَانِ قَالَ أَصْحَـٰبُ مُوسَىٰٓ إِنَّا لَمُدْرَكُونَ61
و چون دو گروه یکدیگر را دیدند، یاران موسی گفتند: «قطعاً [در چنگال فرعونیان] گرفتاریم».
- قَالَ كَلَّآۖ إِنَّ مَعِىَ رَبِّى سَيَهْدِينِ62
[موسی] گفت: «هرگز! بی‌تردید، پروردگارم با من است و مرا [به راه نجات] هدایت خواهد کرد».
- فَأَوْحَيْنَآ إِلَىٰ مُوسَىٰٓ أَنِ ٱضْرِب بِّعَصَاكَ ٱلْبَحْرَۖ فَٱنفَلَقَ فَكَانَ كُلُّ فِرْقٍ كَٱلطَّوْدِ ٱلْعَظِيمِ63
به موسی وحی کردیم: «عصایت را به دریا بزن»؛ [هنگامی که عصایش را زد، دریا] شکافته شد و هر بخشی [از آن،] همچون کوهی بزرگ گشت.
- وَأَزْلَفْنَا ثَمَّ ٱلْـَٔاخَرِينَ64
و آن گروه دیگر [= فرعون و سپاهش] را به آنجا كشاندیم.
- وَأَنجَيْنَا مُوسَىٰ وَمَن مَّعَهُۥٓ أَجْمَعِينَ65
و موسی و همۀ کسانی را که همراهش بودند نجات دادیم.
- ثُمَّ أَغْرَقْنَا ٱلْـَٔاخَرِينَ66
و دیگران را غرق نمودیم.
- إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةًۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ67
قطعاً در این [ماجرا] نشانه‌ای [برای عبرت گرفتن] است؛ و[لی] بیشتر آنان مؤمن نبودند.
- وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ68
و بی‌تردید، پروردگارت همان شکست‌ناپذیرِ مهربان است.
- وَٱتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ إِبْرَٰهِيمَ69
[ای پیامبر،] داستان ابراهیم را بر آنان بازگو.
- إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِۦ مَا تَعْبُدُونَ70
هنگامى كه به پدر و قومش گفت: «چه چیز را عبادت می‌کنید؟»
- قَالُوا۟ نَعْبُدُ أَصْنَامًا فَنَظَلُّ لَهَا عَـٰكِفِينَ71
آنان گفتند: «بُت‌هایی را عبادت می‌کنیم و پیوسته سر بر آستانشان داریم».
- قَالَ هَلْ يَسْمَعُونَكُمْ إِذْ تَدْعُونَ72
[ابراهیم] گفت: «آیا وقتی آنها را می‌خوانید، [صدای] شما را می‌شنوند؟
- أَوْ يَنفَعُونَكُمْ أَوْ يَضُرُّونَ73
یا به شما سود و زیان می‌رسانند؟»
- قَالُوا۟ بَلْ وَجَدْنَآ ءَابَآءَنَا كَذَٰلِكَ يَفْعَلُونَ74
آنان گفتند: «[نه،] ولی پدرانمان را یافتیم که چنین می‌کردند [و از آنها تقلید می‌کنیم]».
- قَالَ أَفَرَءَيْتُم مَّا كُنتُمْ تَعْبُدُونَ75
[ابراهیم] گفت: «آیا دیدید [و دانستید] چیزهایی را که همواره عبادت می‌کردید
- أَنتُمْ وَءَابَآؤُكُمُ ٱلْأَقْدَمُونَ76
[هم] شما و [هم] پدرانتان
- فَإِنَّهُمْ عَدُوٌّ لِّىٓ إِلَّا رَبَّ ٱلْعَـٰلَمِينَ77
یقیناً [همۀ] آنها [= معبودان باطل] دشمنِ [عقیدۀ توحیدیِ] من هستند؟ مگر پروردگار جهانیان.
- ٱلَّذِى خَلَقَنِى فَهُوَ يَهْدِينِ78
آن [معبودی] که مرا آفریده و هدایتم می‌کند
- وَٱلَّذِى هُوَ يُطْعِمُنِى وَيَسْقِينِ79
و همان ذاتی که به من غذا می‌دهد و سیرابم می‌سازد
- وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ80
و هنگامی که بیمار می‌شوم، اوست که شفایم می‌دهد
- وَٱلَّذِى يُمِيتُنِى ثُمَّ يُحْيِينِ81
و ذاتی که مرا می‌میرانَد و [دوباره] زنده‌ام می‌کند
- وَٱلَّذِىٓ أَطْمَعُ أَن يَغْفِرَ لِى خَطِيٓـَٔتِى يَوْمَ ٱلدِّينِ82
و ذاتی که امیدوارم روز جزا گناهانم را ببخشد.
- رَبِّ هَبْ لِى حُكْمًا وَأَلْحِقْنِى بِٱلصَّـٰلِحِينَ83
پروردگارا، به من دانشی [در دین] ببخش و مرا به شایستگان ملحق کن.
- وَٱجْعَل لِّى لِسَانَ صِدْقٍ فِى ٱلْـَٔاخِرِينَ84
و در آیندگان آوازه‌ای نیک برایم قرار بده.
- وَٱجْعَلْنِى مِن وَرَثَةِ جَنَّةِ ٱلنَّعِيمِ85
و مرا از وارثان بهشتِ پرنعمت بگردان.
- وَٱغْفِرْ لِأَبِىٓ إِنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلضَّآلِّينَ86
و پدرم را بیامرز [که] بی‌تردید در زمرۀ گمراهان بود.
- وَلَا تُخْزِنِى يَوْمَ يُبْعَثُونَ87
و روزی که [مردم] برانگیخته می‌شوند، مرا رسوا [و شرمنده] نساز.
- يَوْمَ لَا يَنفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَ88
همان روزی که مال و فرزندان سودی نمی‌بخشد؛
- إِلَّا مَنْ أَتَى ٱللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ89
مگر کسی‌که قلبی پاک [و خالی از شرک و نفاق و کینه و ریا] به پیشگاه الله بیاورد».
- وَأُزْلِفَتِ ٱلْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ90
و [آن روز،] بهشت برای پرهیزگاران نزدیک می‌گردد
- وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِلْغَاوِينَ91
و دوزخ برای گمراهان آشکار می‌شود.
- وَقِيلَ لَهُمْ أَيْنَ مَا كُنتُمْ تَعْبُدُونَ92
و به آنان گفته می‌شود: «[اکنون] کجا هستند آنچه عبادت می‌کردید
- مِن دُونِ ٱللَّهِ هَلْ يَنصُرُونَكُمْ أَوْ يَنتَصِرُونَ93
به جای الله؟ آیا [آنها در برابر عذاب الهی] شما را یاری می‌کنند یا [حتی خود] را یاری می‌دهند؟»
- فَكُبْكِبُوا۟ فِيهَا هُمْ وَٱلْغَاوُۥنَ94
پس، آنها [= معبودان باطل] همراه گمراهان در آن [آتش مهیب] افکنده می‌شوند.
- وَجُنُودُ إِبْلِيسَ أَجْمَعُونَ95
و [همراه] تمام لشکریان ابلیس.
- قَالُوا۟ وَهُمْ فِيهَا يَخْتَصِمُونَ96
در آنجا [مشرکان] در حال ستیز [با معبودان باطل] می‌گویند:
- تَٱللَّهِ إِن كُنَّا لَفِى ضَلَـٰلٍ مُّبِينٍ97
«به الله سوگند که ما در گمراهی آشکاری بودیم.
- إِذْ نُسَوِّيكُم بِرَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ98
آنگاه که شما را با پروردگار جهانیان برابر می‌دانستیم.
- وَمَآ أَضَلَّنَآ إِلَّا ٱلْمُجْرِمُونَ99
و ما را کسی جز مجرمان گمراه نکرد.
- فَمَا لَنَا مِن شَـٰفِعِينَ100
[اکنون] نه هیچ شفاعتگری داریم
- وَلَا صَدِيقٍ حَمِيمٍ101
و نه هیچ دوست مهربانی.
- فَلَوْ أَنَّ لَنَا كَرَّةً فَنَكُونَ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ102
كاش بازگشتی [به دنیا] داشتیم و در زمرۀ مؤمنان قرار مى‌گرفتیم».
- إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةًۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ103
قطعاً در این [ماجرا] نشانه‌ای [برای عبرت گرفتن] است؛ ولی بیشتر آنان مؤمن نبودند.
- وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ104
و بی‌تردید، پروردگارت همان شکست‌ناپذیرِ مهربان است.
- كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ ٱلْمُرْسَلِينَ105
قوم نوح، پیامبران را دروغگو انگاشتند.
- إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَلَا تَتَّقُونَ106
آنگاه که برادرشان نوح به آنان گفت: «آیا [از الله] پروا نمی‌کنید؟
- إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ107
به راستی، من پیامبری امین برایتان هستم؛
- فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ108
پس، از الله پروا کنید و مطیع [دستورهای] من باشید.
- وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ109
و من [در برابر رسالتم] هیچ پاداشی از شما نمی‌خواهم. پاداش من، تنها بر [عهدۀ] پروردگار جهانیان است؛
- فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ110
پس، از الله پروا کنید و مطیع [دستورهای] من باشید».
- قَالُوٓا۟ أَنُؤْمِنُ لَكَ وَٱتَّبَعَكَ ٱلْأَرْذَلُونَ111
آنان گفتند: «آیا به تو ایمان بیاوریم در حالی كه [فقط] فرومایگان از تو پیروى كرده‌اند؟»
- قَالَ وَمَا عِلْمِى بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ112
[نوح] گفت: «من به آنچه آنان [در گذشته] مى‌كردند چه دانشی دارم؟
- إِنْ حِسَابُهُمْ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّىۖ لَوْ تَشْعُرُونَ113
حساب آنان تنها با پروردگار من است. اگر می‌فهمید [چنین سخن گزافی نگویید].
- وَمَآ أَنَا۠ بِطَارِدِ ٱلْمُؤْمِنِينَ114
و من [هرگز] مؤمنان را طرد نمی‌کنم.
- إِنْ أَنَا۠ إِلَّا نَذِيرٌ مُّبِينٌ115
من جز بیم‌دهنده‌ای آشکار نیستم».
- قَالُوا۟ لَئِن لَّمْ تَنتَهِ يَـٰنُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلْمَرْجُومِينَ116
آنان گفتند: «ای نوح، اگر [از دعوتت] دست برنداری، قطعاً سنگسار می‌شوی».
- قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوْمِى كَذَّبُونِ117
او گفت: «پروردگارا، قومم مرا دروغگو انگاشتند؛
- فَٱفْتَحْ بَيْنِى وَبَيْنَهُمْ فَتْحًا وَنَجِّنِى وَمَن مَّعِىَ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ118
پس میان من و آنان داوری کن و من و مؤمنانی را که همراهم هستند نجات بده».
- فَأَنجَيْنَـٰهُ وَمَن مَّعَهُۥ فِى ٱلْفُلْكِ ٱلْمَشْحُونِ119
او و افرادی را که همراهش بودند، در [آن] کشتیِ آکنده [از انسان و حیوان و کالا] نجات دادیم
- ثُمَّ أَغْرَقْنَا بَعْدُ ٱلْبَاقِينَ120
و باقی‌ماندگان را غرق کردیم.
- إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةًۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ121
قطعاً در این [ماجرا] نشانه‌ای [برای عبرت گرفتن] است؛ و[لی] بیشتر آنان مؤمن نبودند.
- وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ122
و بی‌تردید، پروردگارت همان شکست‌ناپذیر مهربان است.
- كَذَّبَتْ عَادٌ ٱلْمُرْسَلِينَ123
[قوم] عاد [نیز] پیامبران را دروغگو انگاشتند.
- إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ هُودٌ أَلَا تَتَّقُونَ124
آنگاه که برادرشان هود به آنان گفت: «آیا [از الله] پروا نمی‌کنید؟»
- إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ125
به راستی، من پیامبری امین برای شما هستم.
- فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ126
پس، از الله پروا کنید و مطیع [دستورهای] من باشید.
- وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ127
و من [در برابر رسالتم] هیچ پاداشی از شما نمی‌خواهم. پاداش من، تنها بر [عهدۀ] پروردگار جهانیان است.
- أَتَبْنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ ءَايَةً تَعْبَثُونَ128
آیا بر هر مکان بلندی، بنایی برافراشته می‌سازید [و در آن] بيهوده‌كارى می‌کنید؟!
- وَتَتَّخِذُونَ مَصَانِعَ لَعَلَّكُمْ تَخْلُدُونَ129
و قصر‌ها و قلعه‌هایی محکم و استوار بنا می‌کنید؛ گویی [در دنیا] جاودانید.
- وَإِذَا بَطَشْتُم بَطَشْتُمْ جَبَّارِينَ130
و چون [به کسی] حمله‌ور می‌شوید، [بی‌رحم و] ظالمانه حمله می‌کنید.
- فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ131
از الله پروا کنید و مطیع [دستورهای] من باشید.
- وَٱتَّقُوا۟ ٱلَّذِىٓ أَمَدَّكُم بِمَا تَعْلَمُونَ132
و از ذاتی پروا کنید كه [نعمت‌هایی چنان فراوان] به شما عطا کرده است كه خود، [آنها را بهتر] مى‌دانید.
- أَمَدَّكُم بِأَنْعَـٰمٍ وَبَنِينَ133
او به شما چهارپایان و فرزندان [بسیار] عطا کرده است
- وَجَنَّـٰتٍ وَعُيُونٍ134
و باغ‌ها و چشمهسارها.
- إِنِّىٓ أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ135
به راستی که من از عذاب روزی بزرگ بر شما می‌ترسم».
- قَالُوا۟ سَوَآءٌ عَلَيْنَآ أَوَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُن مِّنَ ٱلْوَٰعِظِينَ136
آنان گفتند: «چه ما را پند بدهی یا ندهی، برایمان یکسان است [و از تو اطاعت نمی‌کنیم].
- إِنْ هَـٰذَآ إِلَّا خُلُقُ ٱلْأَوَّلِينَ137
این [آیینِ ما، همان] روش پیشینیان است
- وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ138
و ما [هرگز] عذاب نخواهیم شد».
- فَكَذَّبُوهُ فَأَهْلَكْنَـٰهُمْۗ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةًۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ139
آنان هود را دروغگو انگاشتند؛ ما [نیز] هلاکشان کردیم. قطعاً در این [ماجرا] نشانه‌ای [برای عبرت گرفتن] است؛ و بیشتر آنان مؤمن نبودند.
- وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ140
و بی‌تردید، پروردگارت همان شکست‌ناپذیرِ مهربان است.
- كَذَّبَتْ ثَمُودُ ٱلْمُرْسَلِينَ141
[قوم] ثمود پیامبران را دروغگو انگاشتند.
- إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صَـٰلِحٌ أَلَا تَتَّقُونَ142
آنگاه که برادرشان صالح به آنان گفت: «آیا [از الله] پروا نمی‌کنید؟
- إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ143
به راستی، من پیامبری امین برایتان هستم.
- فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ144
پس، از الله پروا کنید و مطیع [دستورهای] من باشید.
- وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ145
و من [در برابر رسالتم] هیچ پاداشی از شما نمی‌خواهم. پاداش من، تنها بر [عهدۀ] پروردگار جهانیان است.
- أَتُتْرَكُونَ فِى مَا هَـٰهُنَآ ءَامِنِينَ146
آیا [مى‌پندارید كه] شما را در این نعمت‌هایی كه اینجاست آسوده رها مى‌كنند؟
- فِى جَنَّـٰتٍ وَعُيُونٍ147
در [این] باغ‌ها و چشمهسارها
- وَزُرُوعٍ وَنَخْلٍ طَلْعُهَا هَضِيمٌ148
و [در کنار این] کشتزارها و نخل‌هایی که میوه‌هایش نرم و رسیده است؟
- وَتَنْحِتُونَ مِنَ ٱلْجِبَالِ بُيُوتًا فَـٰرِهِينَ149
و [سرمست و] ماهرانه از کوه‌ها [برای خود] خانه‌هایی می‌تراشید.
- فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ150
از الله پروا کنید و مطیع [دستورهای] من باشید.
- وَلَا تُطِيعُوٓا۟ أَمْرَ ٱلْمُسْرِفِينَ151
و از اسرافکاران [گناهکار] پیروی نکنید.
- ٱلَّذِينَ يُفْسِدُونَ فِى ٱلْأَرْضِ وَلَا يُصْلِحُونَ152
[همان] کسانی که در زمین به فساد می‌پردازند و [خویشتن را] اصلاح نمی‌کنند».
- قَالُوٓا۟ إِنَّمَآ أَنتَ مِنَ ٱلْمُسَحَّرِينَ153
آنان گفتند: «[ای صالح،] جز این نیست که تو جادوشده‌ای.
- مَآ أَنتَ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا فَأْتِ بِـَٔايَةٍ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّـٰدِقِينَ154
تو جز بشری همانند ما نیستی؛ پس اگر راست می‌گویی، نشانه‌ای [بر پیامبری‌ات] بیاور».
- قَالَ هَـٰذِهِۦ نَاقَةٌ لَّهَا شِرْبٌ وَلَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَّعْلُومٍ155
[صالح] گفت: «این ماده شتری است كه سهمى از آب [چشمه] دارد و [روزهای معیّنى نیز] شما سهمی از آب دارید.
- وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوٓءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ156
پس [کمترین] آزاری به آن نرسانید که عذابِ روزی بزرگ شما را فرامی‌گیرد».
- فَعَقَرُوهَا فَأَصْبَحُوا۟ نَـٰدِمِينَ157
اما آن را پَى كردند و [از کردۀ خود] پشیمان شدند.
- فَأَخَذَهُمُ ٱلْعَذَابُۗ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةًۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ158
پس عذاب [الهی] آنان را فروگرفت. بی‌گمان، در این [ماجرا] نشانه‌ای [برای عبرت گرفتن] است؛ و بیشتر آنان مؤمن نبودند.
- وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ159
و بی‌تردید، پروردگارت همان شکست‌ناپذیرِ مهربان است.
- كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ ٱلْمُرْسَلِينَ160
قوم لوط [نیز] پیامبران را دروغگو انگاشتند.
- إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ لُوطٌ أَلَا تَتَّقُونَ161
آنگاه که برادرشان لوط به آنان گفت: «آیا [از الله] پروا نمی‌کنید؟
- إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ162
به راستی، من پیامبری امین برای شما هستم.
- فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ163
پس، از الله پروا کنید و مطیع [دستورهای] من باشید.
- وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ164
و من [در برابر رسالتم] هیچ پاداشی از شما نمی‌خواهم. پاداش من، تنها بر [عهدۀ] پروردگار جهانیان است.
- أَتَأْتُونَ ٱلذُّكْرَانَ مِنَ ٱلْعَـٰلَمِينَ165
آیا از میان جهانیان، با مردان می‌آمیزید
- وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُم مِّنْ أَزْوَٰجِكُمۚ بَلْ أَنتُمْ قَوْمٌ عَادُونَ166
و همسرانی را که پروردگارتان برایتان آفریده است رها می‌کنید؟! بلکه شما گروهی متجاوزید.
- قَالُوا۟ لَئِن لَّمْ تَنتَهِ يَـٰلُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلْمُخْرَجِينَ167
آنان گفتند: «ای لوط، اگر [از این امر و نهی] دست بر نداری، قطعاً [از شهر] اخراج می‌شوی».
- قَالَ إِنِّى لِعَمَلِكُم مِّنَ ٱلْقَالِينَ168
[لوط] گفت: «من دشمن [سرسخت] این کارتان هستم.
- رَبِّ نَجِّنِى وَأَهْلِى مِمَّا يَعْمَلُونَ169
پروردگارا، من و خانواده‌ام را از [عاقبت] آنچه [اینها] انجام می‌دهند نجات ده».
- فَنَجَّيْنَـٰهُ وَأَهْلَهُۥٓ أَجْمَعِينَ170
ما او و همۀ خانواده‌اش را نجات دادیم
- إِلَّا عَجُوزًا فِى ٱلْغَـٰبِرِينَ171
مگر پیرزنی که در میان بازماندگان [در عذاب] بود.
- ثُمَّ دَمَّرْنَا ٱلْـَٔاخَرِينَ172
سپس دیگران را نابود کردیم
- وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهِم مَّطَرًاۖ فَسَآءَ مَطَرُ ٱلْمُنذَرِينَ173
و بارانی [از سنگ] بر آنان باراندیم؛ و بارانِ بیم‌داده‌شدگان چه بد بود!
- إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةًۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ174
بی‌گمان، در این [ماجرا] نشانه‌ای [برای عبرت گرفتن] است؛ و بیشتر آنان مؤمن نبودند.
- وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ175
و بی‌تردید، پروردگارت همان شکست‌ناپذیرِ مهربان است.
- كَذَّبَ أَصْحَـٰبُ لْـَٔيْكَةِ ٱلْمُرْسَلِينَ176
اصحاب اَیکه [نیز] پیامبران را دروغگو انگاشتند.
- إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَلَا تَتَّقُونَ177
آنگاه که شعیب به آنان گفت: «آیا [از الله] پروا نمی‌کنید؟
- إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ178
به‌راستی، من پیامبری امین برای شما هستم.
- فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ179
پس از الله پروا کنید و مطیع [دستورهای] من باشید.
- وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ180
و من [در برابر رسالتم] هیچ پاداشی از شما نمی‌خواهم. پاداش من، تنها بر [عهدۀ] پروردگار جهانیان است.
- أَوْفُوا۟ ٱلْكَيْلَ وَلَا تَكُونُوا۟ مِنَ ٱلْمُخْسِرِينَ181
پیمانه را تمام بدهید و کم‌فروشی نکنید.
- وَزِنُوا۟ بِٱلْقِسْطَاسِ ٱلْمُسْتَقِيمِ182
و با ترازوی درست وزن کنید.
- وَلَا تَبْخَسُوا۟ ٱلنَّاسَ أَشْيَآءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا۟ فِى ٱلْأَرْضِ مُفْسِدِينَ183
و کالای مردم را کم ندهید [و حقشان را ضایع نکنید] و در زمین به فساد [و تباهی] نکوشید.
- وَٱتَّقُوا۟ ٱلَّذِى خَلَقَكُمْ وَٱلْجِبِلَّةَ ٱلْأَوَّلِينَ184
و از ذاتی که شما و امت‌های پیشین را آفرید پروا کنید».
- قَالُوٓا۟ إِنَّمَآ أَنتَ مِنَ ٱلْمُسَحَّرِينَ185
آنان گفتند: «[ای شعیب،] جز این نیست که تو جادوشده‌ای.
- وَمَآ أَنتَ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا وَإِن نَّظُنُّكَ لَمِنَ ٱلْكَـٰذِبِينَ186
تو جز بشری همانند ما نیستی و ما تو را دروغگو می‌پنداریم.
- فَأَسْقِطْ عَلَيْنَا كِسَفًا مِّنَ ٱلسَّمَآءِ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّـٰدِقِينَ187
اگر راست می‌گویی، پاره‌هایی از آسمان را بر [سر] ما بینداز».
- قَالَ رَبِّىٓ أَعْلَمُ بِمَا تَعْمَلُونَ188
[شعیب] گفت: «پروردگارم به آنچه می‌کنید داناتر است».
- فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمْ عَذَابُ يَوْمِ ٱلظُّلَّةِۚ إِنَّهُۥ كَانَ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ189
او را دروغگو انگاشتند و عذابِ روزِ ابر [آتشبار] آنان را فراگرفت. به راستى که آن [بارانِ آتش،] عذاب روزى هولناک بود.
- إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةًۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ190
بی‌گمان، در این [ماجرا] نشانه‌ای [برای عبرت گرفتن] است؛ و بیشتر آنان مؤمن نبودند.
- وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ191
و بی‌تردید، پروردگارت همان شکست‌ناپذیرِ مهربان است.
- وَإِنَّهُۥ لَتَنزِيلُ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ192
و به راستی [این] قرآن فروفرستادۀ پروردگار جهانیان است.
- نَزَلَ بِهِ ٱلرُّوحُ ٱلْأَمِينُ193
روح الامین [= جبرئیل] آن را فرود آورده است.
- عَلَىٰ قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ ٱلْمُنذِرِينَ194
بر قلب تو [نازل کرده است] تا بیم‌دهنده باشی.
- بِلِسَانٍ عَرَبِىٍّ مُّبِينٍ195
[قرآن را] به زبان عربی روشن [نازل نمود].
- وَإِنَّهُۥ لَفِى زُبُرِ ٱلْأَوَّلِينَ196
و بی‌تردید، [بشارت نزولِ] آن، در کتاب‌های پیشینیان [نیز آمده] است.
- أَوَلَمْ يَكُن لَّهُمْ ءَايَةً أَن يَعْلَمَهُۥ عُلَمَـٰٓؤُا۟ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ197
آیا همین نشانه برایشان کافی نیست که علمای بنی‌اسرائیل از [حقیقتِ] قرآن آگاهند؟
- وَلَوْ نَزَّلْنَـٰهُ عَلَىٰ بَعْضِ ٱلْأَعْجَمِينَ198
و اگر آن را بر بعضی از غیر عرب‌ها نازل می‌کردیم
- فَقَرَأَهُۥ عَلَيْهِم مَّا كَانُوا۟ بِهِۦ مُؤْمِنِينَ199
و [پیامبر،] آن را برایشان می‌خواند، به آن ایمان نمی‌آوردند.
- كَذَٰلِكَ سَلَكْنَـٰهُ فِى قُلُوبِ ٱلْمُجْرِمِينَ200
[آری،] این گونه آن [کفر و تکذیب] را در دل‌های گناهکاران جای دادیم.
- لَا يُؤْمِنُونَ بِهِۦ حَتَّىٰ يَرَوُا۟ ٱلْعَذَابَ ٱلْأَلِيمَ201
اما به آن ایمان نمی‌آورند تا آنگاه که عذاب دردناک را ببینند.
- فَيَأْتِيَهُم بَغْتَةً وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ202
ناگهان در حالی که بی‌خبرند، به سراغشان می‌آید.
- فَيَقُولُوا۟ هَلْ نَحْنُ مُنظَرُونَ203
[در آن حال] می‌گویند: «آیا مهلتی [برای توبه] خواهیم داشت؟»
- أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ204
آیا آنان عذاب ما را به شتاب خواستارند؟
- أَفَرَءَيْتَ إِن مَّتَّعْنَـٰهُمْ سِنِينَ205
آیا دانستی که اگر آنان را سال‌ها [از زندگی دنیا] بهره‌مند سازیم
- ثُمَّ جَآءَهُم مَّا كَانُوا۟ يُوعَدُونَ206
سپس آنچه که به آنان وعده داده شده است به سراغشان بیاید
- مَآ أَغْنَىٰ عَنْهُم مَّا كَانُوا۟ يُمَتَّعُونَ207
این بهره‌مندی‌شان [از دنیا، در هنگام عذاب] سودی برایشان نخواهد داشت؟
- وَمَآ أَهْلَكْنَا مِن قَرْيَةٍ إِلَّا لَهَا مُنذِرُونَ208
و ما [ساکنان] هیچ شهری را هلاک نکردیم مگر اینکه هشداردهندگانی [از پیامبران] داشتند.
- ذِكْرَىٰ وَمَا كُنَّا ظَـٰلِمِينَ209
تا آنان را پند دهند؛ و ما هرگز ستمکار نبوده‌ایم [که اتمام حجت نکنیم].
- وَمَا تَنَزَّلَتْ بِهِ ٱلشَّيَـٰطِينُ210
و این قرآن را شیاطین نازل نکرده‌اند.
- وَمَا يَنۢبَغِى لَهُمْ وَمَا يَسْتَطِيعُونَ211
آنان نه درخورِ این كارند و نه توانش را دارند.
- إِنَّهُمْ عَنِ ٱلسَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ212
بى‌تردید، آنان از شنیدن [وحى] منع شده‌اند.
- فَلَا تَدْعُ مَعَ ٱللَّهِ إِلَـٰهًا ءَاخَرَ فَتَكُونَ مِنَ ٱلْمُعَذَّبِينَ213
پس [ای پیامبر،] هیچ معبودی را با الله مخوان، که عذاب خواهی شد.
- وَأَنذِرْ عَشِيرَتَكَ ٱلْأَقْرَبِينَ214
و خویشاوندان نزدیکت را [از عذاب الهی] بیم ده.
- وَٱخْفِضْ جَنَاحَكَ لِمَنِ ٱتَّبَعَكَ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ215
و با مؤمنانی که از تو پیروی کرده‌اند، مهربان [و فروتن] باش.
- فَإِنْ عَصَوْكَ فَقُلْ إِنِّى بَرِىٓءٌ مِّمَّا تَعْمَلُونَ216
اگر از [فرمان] تو سرپیچی کردند، بگو: «به راستی، من از آنچه می‌کنید بیزارم».
- وَتَوَكَّلْ عَلَى ٱلْعَزِيزِ ٱلرَّحِيمِ217
و بر [الله] شکست‌ناپذیرِ مهربان توکل کن.
- ٱلَّذِى يَرَىٰكَ حِينَ تَقُومُ218
همان ذاتی که چون [برای عبادت] برمی‌خیزی، تو را می‌بیند.
- وَتَقَلُّبَكَ فِى ٱلسَّـٰجِدِينَ219
و حرکت [و نشست و برخاستِ] تو را میان سجده‌کنندگان [می‌نگرد].
- إِنَّهُۥ هُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلْعَلِيمُ220
بی‌تردید، او همان شنوای داناست.
- هَلْ أُنَبِّئُكُمْ عَلَىٰ مَن تَنَزَّلُ ٱلشَّيَـٰطِينُ221
آیا به شما خبر دهم که شیاطین بر چه کسی نازل می‌شوند؟
- تَنَزَّلُ عَلَىٰ كُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ222
بر هر دروغ‌پرداز گنه‌پیشه نازل می‌شوند.
- يُلْقُونَ ٱلسَّمْعَ وَأَكْثَرُهُمْ كَـٰذِبُونَ223
آنان شنیده‌ها[یی را که دزدانه از ملکوت گوش داده‌اند، به جادوگران و فال‌گیران] القا مى‌كنند و بیشتر آنان دروغگو هستند.
- وَٱلشُّعَرَآءُ يَتَّبِعُهُمُ ٱلْغَاوُۥنَ224
و [محمد شاعر نیست؛ زیرا] شاعران را گمراهان پیروی می‌کنند.
- أَلَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِى كُلِّ وَادٍ يَهِيمُونَ225
آیا ندیدی که آنان در هر لغو و بیهوده‌ای [حیران و] سرگشته‌اند؟
- وَأَنَّهُمْ يَقُولُونَ مَا لَا يَفْعَلُونَ226
و چیزی را می‌گویند که [خود به آن اعتقاد ندارند و] عمل نمی‌کنند؟
- إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ وَذَكَرُوا۟ ٱللَّهَ كَثِيرًا وَٱنتَصَرُوا۟ مِنۢ بَعْدِ مَا ظُلِمُوا۟ۗ وَسَيَعْلَمُ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوٓا۟ أَىَّ مُنقَلَبٍ يَنقَلِبُونَ227
مگر کسانی که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته انجام داده‌اند و الله را بسیار یاد کرده‌اند و پس از آنکه ستم دیدند، انتقام گرفتند [و با شعر خود از اسلام و رسول الله و مسلمانان دفاع نمودند]؛ و کسانی که ستم کردند، به زودی خواهند دانست به چه بازگشتگاهی بازمی‌گردند.
ترجمه: Persian Translation - Rowwad Translation Center · v1.1.3
۲۶:۱